وفي رواية الملّا وابن أحمد : قال صلى الله عليه وآله وسلم : يا امّ سلمة ، فمتى صار دماً فاعلمي أنّه قد قُتل . قالت امّ سلمة : فوضعته في قارورة ، فرأيته يوم قُتل الحسين قد صار دماً . وقالت : لمّا كانت ليلة قتله ، سمعت قائلًا يقول : أيُّها القاتلون جهلًا حسينا * فأبشروا بالعذاب والتّذليل قد لعنتم على لسان ابن داوو * د وموسى وحامل الإنجيل فبكيت وفتحت القارورة ، فإذا صار دماً . « 1 » القندوزي ، ينابيع المودّة ، 3 / 12 رقم 3

--> - رفت به خدمت آن حضرت ، ومن از پى آن حضرت رفتم . ديدم كه حضرت امام حسين عليه السلام را بر سينهء خود نشانيده است وحضرت رسول صلى الله عليه وآله وسلم گريه مىكند وچيزى در دست خود دارد ومىگرداند . پس حضرت فرمود : « اى أم سلمة ! جبرئيل خبر آورده است كه اين كشته خواهد شد واين تربتى است كه در آن كشته خواهد شد . اين را نزد خود نگاه دار . هر وقت كه خون شود ، بدان كه حبيب من كشته شده است . » أم سلمة گفت كه : « يا رسول اللَّه ! از خدا سؤال كن كه اين را از أو بر طرف كند . » حضرت فرمود : « من از خدا سؤال كردم ، حق تعالى فرمود : اورا به سبب شهادت درجه‌اى خواهد بود كه احدى از مخلوقين به آن درجه نمىرسد . به درستى كه أو را شيعه‌اى چند خواهد بود كه شفاعت كنند ، وشفاعت ايشان رد نشود ، ومهدى آل محمد از فرزندان أو خواهد بود . پس خوشا به حال كسى كه از اولياى حسين باشد . وشيعيان أو رستگارانند در روز قيامت . » مجلسي ، جلاء العيون ، / 536 - 537 ( 1 ) - وديگر در كتاب الفصول المهمة في معرفة الأئمة كه از مصنفات علماى أهل سنت وجماعت است از بغوى سند به أم سلمة منتهى مىشود . مىگويد : گاهى كه جبرئيل در خدمت رسول خداى بود ، حسين عليه السلام در كنار من جاى داشت . ناگاه مرا بگذاشت وبه حضرت رسول خداى شتاب گرفت . پيغمبر حسين را مأخوذ داشت وبر زانوى خويش بنشانيد . جبرئيل عرض كرد : « يا رسول اللَّه ! أو را دوست مىدارى ؟ » فرمود : « دوست مىدارم . » فقال : « أما إنّ امّتك ستقتله ، وإن شئت أريتك تربة الأرض الّتي يُقتل فيها ، فبسط جناحه إلى الأرض وأراه أرضاً يقال لها : كربلاء ، تربة حمراء بطفّ العراق . » عرض كرد : « آگاه باش ، زود باشد كه أمت تو اورا شهيد كنند . واگر خواهى تورا مىنمايم آن خاكى را كه در آن مقتول مىشود . » -